Rysunek zastepczy
A A A
  • Polska Biała Zwisłoucha
    Polska Biała Zwisłoucha
  • Wielka Biała Polska
    Wielka Biała Polska
  • DIUROC
    DIUROC
  • Rasa Duroc x Pietrain
    Rasa Duroc x Pietrain
  • Rasa Pietrain x Duroc
    Rasa Pietrain x Duroc
  • PIETRAIN
    PIETRAIN
  • Knury hybrydowe
    Knury hybrydowe
  • Rasa Hypor
    Rasa Hypor
  • Rasa Hypor
    Rasa Hypor
  • Knury hybrydowe PENARLAN
    Knury hybrydowe PENARLAN
  • Knury hybrydowe HUPOR
    Knury hybrydowe HUPOR
  • Shemat przebiegu ruii
    Shemat przebiegu ruii
  • Struktóra Rasowa
    Struktóra Rasowa

KNURY SHiUZ

 

Wykaz knurów w SHiUZ 

 

Polska biała zwisłoucha (pbz) - rasy świń
Powstała w wyniku krzyżowania świń miejscowych długouchych i importowanych na przełomie wieków XIX i XX świń zwisłouchych - głównie z Niemiec, a po II Wojnie Światowej świń uszlachetnionych krajowych ze Szwecji.
Jest świnią dużą i długą, o lekkim przodzie i dobrze wysklepionej szynce. Tułów jej jest podobny do cygara, dzięki rozbudowanej tylnej i lekkiej przedniej partii ciała. Umaszczenie skóry jest białe, niekiedy z niewielkimi ciemnymi plamkami, pokryte białą szczeciną. Uszy są pochylone ku przodowi.
Należy do typu mięsnego, odznacza się dość dużym tempem wzrostu, a jej tusze są dobrze umięśnione.
Lochy odznaczają się dużą plennością i mlecznością oraz są łagodnymi i troskliwymi matkami.
Obecnie świnie tej rasy używa się do krzyżowania towarowego z innymi rasami polskimi do produkcji komponentu matczynego. Do ksiąg hodowlanych rasy polskiej białej zwisłouchej zapisuje się także zwierzęta ras białych zwisłouchych sprowadzane z Wielkiej Brytanii, Niemiec i Norwegii, które użyto do wytworzenia odrębnych, genetycznie wyspecjalizowanych linii. Linia pbz-21 powstała z ras świń: norweskich, pbz-23 - niemieckich, pbz-24 -walijskich. Używane są one do krzyżowania towarowego jako komponent męski.

 

Wielka biała polska (wbp) - rasy świń
Powstała w wyniku krzyżowania świń miejscowych z rasami: wielką i średnią białą angielską oraz niemiecką szlachetną. Ośrodki hodowli świń angielskich zlokalizowane były w centralnej i wschodniej Polsce, natomiast świń niemieckich w zachodnich rejonach Polski.
Po II wojnie proces krzyżowania wypierającego z zastosowaniem rasy wielkiej białej angielskiej oraz prace hodowlane, zmierzające do uzyskania świni mięsnej bekonowej, doprowadziły do wyrównania obu populacji. W roku 1956 nastąpiło uznanie jej za rasę i wydanie wspólnej księgi hodowlanej pod nazwą “wielka biała”, a od roku 1962 zastała nazwana “wielka biała polska”.
Świnie tej rasy są duże i długie, późno dojrzewające, zbudowane bardzo harmonijnie. Umaszczenie ich jest białe, uszy są małe i stojące, głowa Jest średniej wielkości o profilu prostym. Tułów jest długi i szeroki, klatka piersiowa średnio głęboka, szynki dobrze wykształcone i umięśnione.
Świnie tej rasy osiągają masę ciała zbliżoną do górnej granicy charakterystycznej dla typu mięsnego. Dorosłe lochy osiągają masę ciała powyżej 300 kg, a knury - powyżej 350 kg.
Odznaczają się dużą plennością (10-12 prosiąt w miocie), a także dobrą mlecznością i zadowalającą odpornością.

 

Duroc - rasy świń
W powstaniu tej rasy brały udział czerwono umaszczone świnie gwinejskie, sprowadzone z zachodniego wybrzeża Afryki, czerwone świnie hiszpańskie i portugalskie oraz rudawe świnie berkshire z Wielkiej Brytanii. Podstawową bazę do tworzonej rasy stanowiły dwie odmiany czerwonych świń - Jersey i duroc.
Jersey została wyhodowana jeszcze przed rokiem 1850. Odmiana duroc została wyhodowana w stanie Nowy York, przez Izaaka Finka, który pozyskał materiał wyjściowy od swego sąsiada będącego właścicielem ogiera pełnej krwi angielskiej o nazwie Duroc. Tak więc nazwa tej rasy pochodzi od nazwy konia.
Przez wiele lat obydwie odmiany czerwonych świń utrzymywano niezależnie od siebie. Od tego czasu zaczęto krzyżować obie odmiany ze sobą, a nazwę ograniczono do słowa “duroc”.
Świnie tej rasy mają umaszczenie czerwone, którego odcień waha się od jasnozłotego do bardzo ciemnoczerwonego, zbliżonego do mahoniowego. Świnie tej rasy odznaczają się średnią wielkością. Ich tułów jest długi, grzbiet łukowaty, nogi są mocne i wysokie, a uszy małe i obwisłe.
Rasa ta nie charakteryzuje się szczególnie jakąkolwiek cechą, jednak zachowuje pewną równowagę najważniejszych cech produkcyjnych na stosunkowo wysokim poziomie, co jest dobrze oceniane zarówno przez farmerów, jak l przez przemysł mięsny.
Plenność loch wynosi średnio 9,5 prosiąt żywo urodzonych w miocie. Lochy odznaczają się dobrym instynktem macierzyńskim i dobrą mlecznością.
Stanowią doskonały komponent w krzyżowaniu towarowym. Rasa ta znalazła zastosowanie w wielu programach hybrydyzacji na świecie, między innymi również w Polsce.
Rasa ta odznacza się dużymi zdolnościami przystosowawczymi, jest odporna na stres i nie stwierdzono w jej obrębie osobników dodatnio reagujących na test halotanowy.

 

 

Pietrain (Le Porc Belge de Pietrain) - rasy świń
Rasa ta została wyhodowana w Belgii po l wojnie światowej, a uznana za rasę w roku 1956. Co do jej genezy istnieje kilka hipotez. Prawdopodobnie powstała przez skrzyżowanie rasy yorkshire z rasą świń bayeux, mająca w swoim rodowodzie geny rasy berkshire.
Nazwa jej wywodzi się od wsi Pietrain.
Omaszczenie jest szarobiałe z nieregularnymi plamami czarnymi i rudymi. Zwierzęta są średniej wielkości. Ich tułów jest średnio długi, szeroki i głęboki, o wyjątkowo silnym umięśnieniu grzbietu, łopatek i szynek; stąd nazywa się je czteroszynkowymi. Zad jest szeroki i ścięty, ogon nisko osadzony, szynki bardzo zaokrąglone, pękate, nogi krótkie. Głowa jest mała, uszy są krótkie, szerokie i ustawione poziomo.
Plenność loch wynosi średnio 9,8 prosiąt w miocie. Dojrzałość somatyczną świnie te osiągają w wieku 4 lat. Odznaczają się szybkim wzrostem do momentu uzyskania masy ciała 75 kg, później przyrosty są coraz mniejsze, a wykorzystywanie paszy pogarsza się. Dobowe przyrosty w okresie tuczu wynoszą około 700 g. Masę ciała 90-95 kg świnie osiągają w wieku 180 dni. Tusze zwierząt tej rasy odznaczają się bardzo dużym udziałem mięsa, lecz jest ono blade i bardzo wodniste.
Wadą tej rasy jest duża podatność na stresy i wysoki odsetek zwierząt pozytywnie reagujących na test halotanowy.
Ze względu na dużą wydajność mięsa rasa ma znaczenie międzynarodowe. W tuczu używana jest jako komponent ojcowski w wielu europejskich programach krzyżowania towarowego świń.